aldeum było niegdyś najdumniejszym miastem w całym Kehjistan, stolicą handlu całego świata. Jednakże Caldeum nie było nigdy uważane za serce imperium, pomimo iż wielkością konkurowało z Viz-jun a później z Kurast, ale ci którzy nazywali Caldeum swym domem lubili ten sposób jego postrzegania. Nawet po wybuchu Wojny Klanów Magów nigdy nie tolerowano by bitwy wpływały na rynek Caldeum. Podczas gdy polityka i magia mogą być ważne, bagatelizowanie handlu jest poważnym błędem. Niech Kurast widzi siebie jako centrum świata, zwykli mawiać. My utrzymamy wolną wymianę dóbr, walut i myśli, dziękujemy bardzo.
Lecz duma jaką odczuwałem myśląc niegdyś o tym mieście została zszargana i stępiona. Myśląc o tym z perspektywy czasu, powiedziałbym że zepsucie zatruwające nasze miasto zaczęło się wraz z przybyciem pokaźnej ilości szlachty z Kurast, którzy opuścili swoje domy i osiedli w Caldeum. Słyszałem wiele straszliwych i niewiarygodnych plotek na temat powodu opuszczenia przez nich ich wielkiego miasta, ale te powody nas nie interesowały. To raczej ich nastawienie nas martwiło. Gdy ulga bezpieczeństwa przed czymkolwiek co ich tu sprowadziło minęła, ich postawa zmieniła się w arogancję. Nie widzieli żadnego problemu w domaganiu się ich „prawowitego” miejsca na radzie konsorcjum rynku zarządzającego naszym miastem i byli przygotowani by użyć swego bogactwa dla zatrudnienia najemników potrzebnych do urzeczywistnienia ich ambicji.
Początkowo byłem nieprzychylny gdy imperator Kehjistan pojawił się by stawić czoła tej pogarszającej się sytuacji. Ale urok, umiejętność dowodzenia i inteligencja którą ze sobą przyprowadził gdy szybko rozwiązał konflikt pomiędzy naszą radą a magnatami z Kurast były nie inne jak mistrzowskie. Gdy ludność w pełni poparła go jako naszego imperatora, uznałem ten wyczyn za nic innego jak cud. Pomimo, iż zawsze byliśmy częścią imperium Kehjistan i w tenże sposób pod jego władzą, zawsze zachowywaliśmy się jak gdybyśmy byli wolnym bytem, podległym jedynie sobie samym. Naprawdę wydawało się wówczas, że katastrofa została zażegnana, ale teraz wszystko stało się aż zanadto oczywiste, że była ona jedynie ledwo schowana pod cienką warstewką uprzejmości.
Ta warstwa zaczęła zanikać gdy Imperator Hakan zachorował. Jego wpływy zaczęły maleć a nastrój w Caldeum zmieniał się wraz z jego zdrowiem. Gdy się pogarszało, to samo działo się z naszym niegdyś pięknym miastem.
Gdy zmarł i jego nieporadny potomek i dziedzic objął tron, Caldeum zaczęło się pogrążać. Lista chorób jątrzących jego wnętrze wydawała się nieskończona: sytuacja uciśnionych w gettach, w których zmuszeni byli żyć, niekompetentna władza, pojawienie się nietolerancyjnego Zakarum i ich kłótnie z klasą magów… mógłbym tak pisać stronami.
To wszystko za dużo do zniesienia, na prawdę.
Abd al-Hazir jest sławnym dżentelmenem, historykiem i uczonym. Ostatnimi czasy podjął się bezprecedensowego zadania przeprowadzenia dochodzenia i badań oraz zebrania informacji o unikalnych lokacjach i mieszkańcach naszego świata.
|
|