szyscy słyszeliśmy historie związane z Tristram. Już samo brzmienie jego nazwy przywodzi na myśl obrazy nieumartych monstrów, demonicznych opętań, monarchii doprowadzonej do obłędu i, oczywiście, największą legendę ze wszystkich: wyzwolenie Pana Terroru. Pomimo faktu, iż wielu twierdzi że to dziwna pleśń na chlebie lub zatruta woda spowodowała u ludzi wizje prowadzące do szaleństwa, ja widziałem zbyt dużo podczas moich różnorakich podróży by zanegować takie legendy. Właśnie w tym kontekście muszę powiedzieć, że moja podróż do miejsca dziś zwanego Nowym Tristram była pewnego rodzaju zawodem.
Nowe Tristram istnieje od kilku lat, jednak dokładna data jego założenia pozostaje nieznana. Początkowo będące zbiorowiskiem najemników szukających zysku lub poszukiwaczy przygód i wędrowców zwiedzionych opowieściami o bogactwach ukrytych we wnętrzach starej katedry zaczęło powoli zapuszczać korzenie i po pewnym czasie stało się miastem. Jednakże jak tylko katedra została ograbiona do cna, wędrowcy przestali przybywać i miasto znalazło się w zapaści. Obecnie jest ono złożone głównie z przygnębiających chat; karczma jest jedynym budynkiem, który wygląda na chociażby trochę nadającym się do zamieszkania.
Zanim opuściłem to ponure miejsce, zainteresował mnie pewien starszy jegomość, który wydawał się posiadać niewyczerpany zasób anegdotek i chłopskich mądrości. Opowiedział mi o ciągle drzemiącej w głębokich otchłaniach katedry wartościach pod postacią starożytnej wiedzy. Będę musiał uwierzyć mu na słowo, ponieważ muszę przyznać, że podczas mojego pobytu w „starym” Tristram zabrakło mi wewnętrznego męstwa by zrobić wiele poza kilkoma chwiejnymi krokami w środku okrytej złą sławą katedry legend.
Abd al-Hazir jest sławnym dżentelmenem, historykiem i uczonym. Ostatnimi czasy podjął się bezprecedensowego zadania przeprowadzenia dochodzenia i badań oraz zebrania informacji o unikalnych lokacjach i mieszkańcach naszego świata.
|
|